Emoties golvend als de zee

Soms stormt het binnenin mij. Dan komt alles op me af. Zie ik alleen maar alles wat er nog gebeuren ‘moet’. Dan knapt er iets in m’n hoofd ofzo. Dan is er chaos, paniek bijna, wanneer moet dat gebeuren? Het houdt nooit op. Altijd is er iets dat te gebeuren staat. Afspraken, volle agenda’s……

En vaak ook kabbelt het rustig voort. Weet ik dat er nog veel te gebeuren staat. Dat ik nog veel wil doen, maar kan ik kijken naar vandaag. Alleen vandaag. Vandaag doe ik wat ik vandaag kan.

‘En er is niets wat jij en God vandaag niet aan zouden kunnen!”

Dan is er vertrouwen, dat ik het kan, dat God helpt.

Vaak ook zijn er momenten dat ik gewoon geniet. Geniet van nu, niet denkend over wat nog komt. Nu is er wat er nu is, en wat er nooit meer komen zal! Genieten dus!

Dan weer slaat de stress toe. Zie ik lijstjes, ellenlange lijstjes met ‘to do’s’. Ik zie een berg, niet te beklimmen, het is zoveel, zoveel chaos, zoveel te doen.

Dan weer stilt de storm en komt vandaag. Zie ik wat ik allemaal gedaan heb, bereikt heb. En ben ik blij op wat ik gedaan heb, wat ik bereikt heb.

Dan weer zie ik een toekomst zo mooi. Kijk ik om me heen en zie alle zegeningen, alle mooie dingen, cadeautjes, knipogen van God die me gegeven zijn.

Dan weer wordt er pijn gedaan, raast het binnenin mij, komt er stoom uit m’n oren, ben ik boos. Boos op degene of datgene wat mij pijn deed. Of zelfs boos op God.

En dan weer zingt er een lied van dankbaarheid om de wending die mijn leven nam, vorig jaar, maar ook een paar jaar terug, en een paar jaar daarvoor.

Elke tijd heeft z’n vreugde en verdriet.

Er is wel eens tegen me gezegd dat ze voor me hoopte en wenste dat ik een stabieler leven zou krijgen. Emotioneel stabieler. Soms is dat zeer wenselijk. Maar soms kan ik zo de pracht zien van al die heftig schommelende emoties. Wat een zegen om zoveel te kunnen ervaren, zoveel te voelen, zoveel mee te maken. En is dit niet gewoon het leven? Hebben we allemaal niet te maken met al die schommelingen? De een zal er misschien wat meer ‘last’ van hebben dan de ander. Maar niemand treft z’n hele reis een rustige kalme zee.

Maar soms kan het te hard stormen in je leven. Soms raast het als een malle, soms heb je het gevoel dat je ten onder gaat in die zee van emoties. Dan is het fijn als er even iemand met je oploopt. Naar je luistert, je een zwemband toereikt zodat je je hoofd boven water kan houden.

Mocht jij je daar bevinden, neem dan eens contact op. Dan reik ik je die zwemband, en kijken we samen hoe jij weer in rustiger wateren kan komen!

Ik loop of zwem graag een stukje met je op!

Annemarie (s)preekt………

Eigenlijk ben ik niet zo erg van de Bijbelstudie of enorme uitleggen vanuit de  bijbel, vind dat altijd wel spannend, want gunst een tekst kan je op zoveel manieren beredeneren. Maar toch ga ik een poging wagen, geraakt door iets wat ik las vanochtend. Ik probeer het kort te houden, zodat je met een rolletje mentos de tekst wel door komt!

‘Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten…….’

Paulus is hier aan het woord!

Kind en volwassene. Wat is het wezenlijke verschil?

Nu ben ik misschien niet helemaal de juiste persoon die alle verstand van opvoeden heeft, maar ach laat ik een poging wagen. Of beter laat ik het zo zeggen, dat ik aan het denken gezet ben door wat ik las over volwassen worden, de puber tijd, de kerk en een relatie met God hebben. Dat allemaal in een zin en allemaal met elkaar verbonden.

Zoals iedereen waarschijnlijk wel weet, heeft elk kind de pubertijd nodig om volwassen te worden.

In die pubertijd gaat het kind zich afzetten tegen ouders en regels, krijgt het een eigen wil, en gaat dingen anders doen dan de ouders misschien willen of bedacht hadden. Alleen als ouders loslaten, zal een kind los kunnen komen van de ouders en een gezonde volwassene kunnen worden.

Dit even heel kort gezegd…….

Laat het nu met onze relatie met God er helemaal hetzelfde voor staan.

Om echt de relatie met God de vader aan te kunnen gaan, moeten we ons losweken van alle regels en wetten van onze voorouders, of in de woorden van deze tijd; van de kerk. Jezus zelf sprak daar over.  

In marcus 7 bijvoorbeeld, waar de farizeeën kritiek leverden op de leerlingen van Jezus als ze hun handen niet wassen voor het eten. Jezus antwoord hen dan met de profetie uit jesaja: ‘de geboden van God geeft u op, maar aan tradities van mensen houdt u vast’.

Ik wil niet tegen kerken aan gaan schoppen, maar soms, soms heel vaak, staan regels erg hoog in kerken. Staan regels boven de relatie. Oordelen we eerst, voor we vragen en kijken waarom sommige in bepaalde situaties op een bepaalde manier handelen of reageren. (en nee ik ben helaas ook niet onschuldig…..)

Maar wat we nodig hebben om werkelijk in een relatie met God te komen, is los komen van alle regels, door de pubertijd heen en volwassen worden.

Zelf nadenken; ‘waarom doe ik eigenlijk wat ik doe?’ of ‘Wat geloof ik eigenlijk?’

Dat kan heel eng zijn.

Ik ken meer dan genoeg mensen, die de band met de kerk (of zelfs met familie) kwijt zijn geraakt, omdat vragen stellen over de gang van zaken niet op prijs werd gesteld. Het is eng als er vragen gesteld worden. ‘We doen het altijd zo, dus waarom zouden we dat veranderen?’ Tradities kunnen heel mooi zijn. Een enorme veiligheid scheppen want het is duidelijk!

Maar hoe mooi als je zelf gaat nadenken over de gang van zaken. Over God, over die bijbel? Ja dat is soms ook eng, heel verwarrend, twijfel die ineens boven komt zetten. ‘Wat geloof ik eigenlijk?’

Maar zoals een puber de regels van z’n ouders betwist, overdenkt en aan z’n laars lapt, zo is het net zo goed nodig voor een relatie met God om diezelfde weg te gaan.

Die tijd van vragen stellen, dingen betwijfelen is dus nodig!

De tekst waar ik mee begin staat in of na het stuk in het bekende 1 korinthe 13, het stuk over de liefde. ‘We kijken nu nog door middel van een spiegel in een raadsel, maar straks zullen we het allemaal begrijpen’. Maar wat Paulus al wel begreep en wat wij met hem mogen gaan begrijpen is dat de liefde de meeste is van geloof, hoop en liefde. De liefde staat boven de regels.

De wet brengt de zonde aan het licht, Jezus, Gods geliefde zoon, die uit liefde voor ons zijn leven gaf, brengt genade, redding, vrijheid en liefde!

Als ik 1 kor 13; 4-7 lees, besef ik dat ik tekort kom in liefde…… maar ik wil volwassen worden en zijn en me uitstrekken naar die liefde.

Tegelijkertijd blijf ik me die puber voelen, almaar vragen blijven stellen over de gang van zaken in kerken. Maar ondertussen hoop ik te leren hoe dat kan en mag in liefde.

Ik kreeg door al m’n vragen stellerij de titel; ‘recalcitrant en rebels’. Het heeft me doen verstommen, heb ik beseft. Dan maar niet meer naar de kerk, want als ik vragen stel, ben ik recalcitrant en rebels.

Maar ik besef nu dat ik die vragen stellen nodig heb, om volwassen te zijn en te worden in mijn relatie met God. Ik wil geen kopie van m’n ‘voorouders’ zijn. Ik wil geheel gekend zijn en worden als Annemarie, dochter van God. Geliefde dochter van God.

En ja, ik vind het soms ook eng of lastig als ik vragen krijg die mij van m’n stuk brengen, omdat ik altijd gedacht heb dat het gewoon zo was…… maar blijf die vragen stellen.

Wees niet bang om vragen te stellen, praat erover, bid erover! Wees een puber! Ga dwars tegen de gevestigde orde in. Zoek je eigen pad, je eigen weg! God laat jou niet los!

Liefde en relatie staan zoveel hoger dan regels. En ja sommige regels zijn goed. Sommige regels zijn goed voor kinderen, en houden op te bestaan wanneer we volwassen worden.

Interessant onderwerp dit, maar ik laat het hier ff bij. Anders denken jullie nog dat ik ga preken en daar pas ik voor.

Mocht je nou rondlopen met bergen vragen, schroom niet, en kom eens babbelen!

Aan de keukentafel

Na een heerlijke zomer, start nu weer fris en fruitig het nieuwe schoolseizoen. Het weer is ook omgeslagen en dat vind ik eigenlijk helemaal niet zo erg! Laat die herfst maar komen! Lekker knus binnen, kaarsjes weer aan. Eindeloos freubelen en gezellig afspreken met vrienden of een goed gesprek met jou!

De zomer is de ideale tijd om te overdenken, evalueren en nieuwe plannen te maken. Zo heb ik nagedacht over heerlijklevencoaching. Net voor de zomer gestart met als doel om coaching te geven aan hen die een burn-out hebben of er tegenaan zitten of hen die op zoek zijn naar hun passie en dromen. Aan dat doel is niets veranderd. Ik zou graag een stukje met je op willen lopen als het even een beetje tegenzit bij jou.

Maar eigenlijk vanaf het begin knaagde er iets. Dus op zoek naar wat dat ‘iets’ dan wezen mag. Altijd al heb ik anderen willen helpen, bemoedigen en een luisterend oor willen bieden. Regelmatig al waren er goede gesprekken waar mensen mee verder konden. Van daaruit is mijn droom ontstaan om daarmee verder te gaan en zodoende dus coach te worden. Alleen heb ik altijd moeite gehad met het feit dat ik dan ineens geld ga vragen, voor de gesprekken die voorheen gewoon aan de keukentafel plaatsvonden en niets kostten. Het liefst zou ik dit zo willen laten. Ik wil niet dat een luisterend oor, coaching, bemoediging, een hart onder de riem steken, geld kost.

Maar ja laten we eerlijk zijn, mijn huis word ook niet betaald met bemoedigende woorden…… De bank wil toch echt iets anders zien.

Daarnaast wil ik blijven doen, wat ik al deed. Hoewel het nu dan coaching mag heten, blijven het gewoon de goede en bemoedigende gesprekken aan de keukentafel of op de bank met een glas thee of bak koffie. En ik blijf natuurlijk ook gewoon dezelfde, hoewel ik me wel steeds verder wil ontwikkelen in het coachen.

Het liefst zou ik de hele drempel naar ‘coaching’ weghalen. Dat je het gewoon mag gaan zien als dat goede gesprek met iemand die een en al oor is voor jou, omdat je dat op dit moment even nodig hebt.

Ook de prijs wordt zeer aantrekkelijk; Voorlopig betaal je geen 45,- euro per uur. Maar 25,- euro per uur. Ook is het mogelijk om het gesprek maar een half uur te laten duren. Voor een gesprek is de tijd aan de krappe kant. Maar ik ken veel mensen, die eigenlijk gewoon even zouden willen dat er meegekeken wordt naar hoe nu de week het beste te plannen. Dit is in een half uur mogelijk. En zit je niet direct vast aan dat hele uur.

De kosten voor een half uur zijn 15,- euro.

Beetje zakelijk verhaal met al die prijzen, maar dan zijn jullie weer even helemaal op de hoogte!

Ik heb er zin in om weer lekker aan de slag te gaan. Om samen met jou aan de keukentafel plaats te nemen en samen te gaan kijken hoe jij je burn-out uit kan komen. Of welke stappen jij nodig hebt om tot de verwezenlijking van je droom te komen!

De koffie en thee staan klaar!