Annemarie (s)preekt………

Eigenlijk ben ik niet zo erg van de Bijbelstudie of enorme uitleggen vanuit de  bijbel, vind dat altijd wel spannend, want gunst een tekst kan je op zoveel manieren beredeneren. Maar toch ga ik een poging wagen, geraakt door iets wat ik las vanochtend. Ik probeer het kort te houden, zodat je met een rolletje mentos de tekst wel door komt!

‘Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten…….’

Paulus is hier aan het woord!

Kind en volwassene. Wat is het wezenlijke verschil?

Nu ben ik misschien niet helemaal de juiste persoon die alle verstand van opvoeden heeft, maar ach laat ik een poging wagen. Of beter laat ik het zo zeggen, dat ik aan het denken gezet ben door wat ik las over volwassen worden, de puber tijd, de kerk en een relatie met God hebben. Dat allemaal in een zin en allemaal met elkaar verbonden.

Zoals iedereen waarschijnlijk wel weet, heeft elk kind de pubertijd nodig om volwassen te worden.

In die pubertijd gaat het kind zich afzetten tegen ouders en regels, krijgt het een eigen wil, en gaat dingen anders doen dan de ouders misschien willen of bedacht hadden. Alleen als ouders loslaten, zal een kind los kunnen komen van de ouders en een gezonde volwassene kunnen worden.

Dit even heel kort gezegd…….

Laat het nu met onze relatie met God er helemaal hetzelfde voor staan.

Om echt de relatie met God de vader aan te kunnen gaan, moeten we ons losweken van alle regels en wetten van onze voorouders, of in de woorden van deze tijd; van de kerk. Jezus zelf sprak daar over.  

In marcus 7 bijvoorbeeld, waar de farizeeën kritiek leverden op de leerlingen van Jezus als ze hun handen niet wassen voor het eten. Jezus antwoord hen dan met de profetie uit jesaja: ‘de geboden van God geeft u op, maar aan tradities van mensen houdt u vast’.

Ik wil niet tegen kerken aan gaan schoppen, maar soms, soms heel vaak, staan regels erg hoog in kerken. Staan regels boven de relatie. Oordelen we eerst, voor we vragen en kijken waarom sommige in bepaalde situaties op een bepaalde manier handelen of reageren. (en nee ik ben helaas ook niet onschuldig…..)

Maar wat we nodig hebben om werkelijk in een relatie met God te komen, is los komen van alle regels, door de pubertijd heen en volwassen worden.

Zelf nadenken; ‘waarom doe ik eigenlijk wat ik doe?’ of ‘Wat geloof ik eigenlijk?’

Dat kan heel eng zijn.

Ik ken meer dan genoeg mensen, die de band met de kerk (of zelfs met familie) kwijt zijn geraakt, omdat vragen stellen over de gang van zaken niet op prijs werd gesteld. Het is eng als er vragen gesteld worden. ‘We doen het altijd zo, dus waarom zouden we dat veranderen?’ Tradities kunnen heel mooi zijn. Een enorme veiligheid scheppen want het is duidelijk!

Maar hoe mooi als je zelf gaat nadenken over de gang van zaken. Over God, over die bijbel? Ja dat is soms ook eng, heel verwarrend, twijfel die ineens boven komt zetten. ‘Wat geloof ik eigenlijk?’

Maar zoals een puber de regels van z’n ouders betwist, overdenkt en aan z’n laars lapt, zo is het net zo goed nodig voor een relatie met God om diezelfde weg te gaan.

Die tijd van vragen stellen, dingen betwijfelen is dus nodig!

De tekst waar ik mee begin staat in of na het stuk in het bekende 1 korinthe 13, het stuk over de liefde. ‘We kijken nu nog door middel van een spiegel in een raadsel, maar straks zullen we het allemaal begrijpen’. Maar wat Paulus al wel begreep en wat wij met hem mogen gaan begrijpen is dat de liefde de meeste is van geloof, hoop en liefde. De liefde staat boven de regels.

De wet brengt de zonde aan het licht, Jezus, Gods geliefde zoon, die uit liefde voor ons zijn leven gaf, brengt genade, redding, vrijheid en liefde!

Als ik 1 kor 13; 4-7 lees, besef ik dat ik tekort kom in liefde…… maar ik wil volwassen worden en zijn en me uitstrekken naar die liefde.

Tegelijkertijd blijf ik me die puber voelen, almaar vragen blijven stellen over de gang van zaken in kerken. Maar ondertussen hoop ik te leren hoe dat kan en mag in liefde.

Ik kreeg door al m’n vragen stellerij de titel; ‘recalcitrant en rebels’. Het heeft me doen verstommen, heb ik beseft. Dan maar niet meer naar de kerk, want als ik vragen stel, ben ik recalcitrant en rebels.

Maar ik besef nu dat ik die vragen stellen nodig heb, om volwassen te zijn en te worden in mijn relatie met God. Ik wil geen kopie van m’n ‘voorouders’ zijn. Ik wil geheel gekend zijn en worden als Annemarie, dochter van God. Geliefde dochter van God.

En ja, ik vind het soms ook eng of lastig als ik vragen krijg die mij van m’n stuk brengen, omdat ik altijd gedacht heb dat het gewoon zo was…… maar blijf die vragen stellen.

Wees niet bang om vragen te stellen, praat erover, bid erover! Wees een puber! Ga dwars tegen de gevestigde orde in. Zoek je eigen pad, je eigen weg! God laat jou niet los!

Liefde en relatie staan zoveel hoger dan regels. En ja sommige regels zijn goed. Sommige regels zijn goed voor kinderen, en houden op te bestaan wanneer we volwassen worden.

Interessant onderwerp dit, maar ik laat het hier ff bij. Anders denken jullie nog dat ik ga preken en daar pas ik voor.

Mocht je nou rondlopen met bergen vragen, schroom niet, en kom eens babbelen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *