Emoties golvend als de zee

Soms stormt het binnenin mij. Dan komt alles op me af. Zie ik alleen maar alles wat er nog gebeuren ‘moet’. Dan knapt er iets in m’n hoofd ofzo. Dan is er chaos, paniek bijna, wanneer moet dat gebeuren? Het houdt nooit op. Altijd is er iets dat te gebeuren staat. Afspraken, volle agenda’s……

En vaak ook kabbelt het rustig voort. Weet ik dat er nog veel te gebeuren staat. Dat ik nog veel wil doen, maar kan ik kijken naar vandaag. Alleen vandaag. Vandaag doe ik wat ik vandaag kan.

‘En er is niets wat jij en God vandaag niet aan zouden kunnen!”

Dan is er vertrouwen, dat ik het kan, dat God helpt.

Vaak ook zijn er momenten dat ik gewoon geniet. Geniet van nu, niet denkend over wat nog komt. Nu is er wat er nu is, en wat er nooit meer komen zal! Genieten dus!

Dan weer slaat de stress toe. Zie ik lijstjes, ellenlange lijstjes met ‘to do’s’. Ik zie een berg, niet te beklimmen, het is zoveel, zoveel chaos, zoveel te doen.

Dan weer stilt de storm en komt vandaag. Zie ik wat ik allemaal gedaan heb, bereikt heb. En ben ik blij op wat ik gedaan heb, wat ik bereikt heb.

Dan weer zie ik een toekomst zo mooi. Kijk ik om me heen en zie alle zegeningen, alle mooie dingen, cadeautjes, knipogen van God die me gegeven zijn.

Dan weer wordt er pijn gedaan, raast het binnenin mij, komt er stoom uit m’n oren, ben ik boos. Boos op degene of datgene wat mij pijn deed. Of zelfs boos op God.

En dan weer zingt er een lied van dankbaarheid om de wending die mijn leven nam, vorig jaar, maar ook een paar jaar terug, en een paar jaar daarvoor.

Elke tijd heeft z’n vreugde en verdriet.

Er is wel eens tegen me gezegd dat ze voor me hoopte en wenste dat ik een stabieler leven zou krijgen. Emotioneel stabieler. Soms is dat zeer wenselijk. Maar soms kan ik zo de pracht zien van al die heftig schommelende emoties. Wat een zegen om zoveel te kunnen ervaren, zoveel te voelen, zoveel mee te maken. En is dit niet gewoon het leven? Hebben we allemaal niet te maken met al die schommelingen? De een zal er misschien wat meer ‘last’ van hebben dan de ander. Maar niemand treft z’n hele reis een rustige kalme zee.

Maar soms kan het te hard stormen in je leven. Soms raast het als een malle, soms heb je het gevoel dat je ten onder gaat in die zee van emoties. Dan is het fijn als er even iemand met je oploopt. Naar je luistert, je een zwemband toereikt zodat je je hoofd boven water kan houden.

Mocht jij je daar bevinden, neem dan eens contact op. Dan reik ik je die zwemband, en kijken we samen hoe jij weer in rustiger wateren kan komen!

Ik loop of zwem graag een stukje met je op!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *