Veranderingen!

Het is zondagochtend, half 6. De regen tikt rustig op de ramen. Buiten is het rustig geworden na alle karnavalsvreugde. Ik heb de halve nacht liggen woelen in m’n bed. De zoveelste nacht. Dus ik besluit eruit te gaan. Even een kop thee.

Soms lijken de veranderingen teveel te worden. Schrijven wil ik dan. Van me af schrijven, m’n gedachten ordenen op papier. En misschien wel delen met jullie.

Aan de ene kant voel ik me zielsgelukkig. Aan de andere kant kan ik alle veranderingen van de afgelopen tijd en in m’n lijf maar nauwelijks verwerken en bijhouden.

Wat een jaar is het geweest! Toen ik in december terug keek naar het lijstje verwachtingen voor 2019 besefte ik dat ze allemaal waren uitgekomen! Ik had zelfs opgeschreven dat ik hoopte zwanger te zijn. Toen kon ik dat nog niet delen, maar wij wisten al dat we gezegend zijn met nieuw leven wat groeit.

En wat voel ik me gezegend.

Wat een jaar. Wat is m’n leven veranderd!

Van burn-out en depressie naar leven ten volle! Een relatie, getrouwd. Slopende baan opgezegd en gestart met m’n eigen bedrijf! Een nieuw huis gekocht, mijn huis verkocht. En in verwachting van ons kindje!

Meer grote veranderingen zijn er geloof ik niet. En ik mag ze in een jaar tijd allemaal langs laten komen! Stuiter de stuiter, wat is het leven mooi! Wat kan alles ontzettend veranderen! Wat een hoop! Wat een goedheid en genade!

Maar tegelijkertijd merk ik dat ik verwerkingstijd nodig heb.

De afgelopen maanden waren zeker niet m’n meest productieve maanden.

Nu mag m’n lichaam ook flink moeten wennen aan die zwangerschap en het protesteert soms heftig, wat zich uit in moeheid, misselijkheid en bekkenklachten. De reden dat ik hier in alle vroegte beneden zit, want hoe moet je nog liggen, als alles zeer doet. Soms denk ik dan; en hoe moet dat als alles en vooral dat kindje gaat groeien? Maar ik probeer dat elke keer opnieuw bij God neer te leggen, Hem te vertrouwen dat het hoe dan ook goed zal komen. Dat ons, mijn vrouwenlichaam gemaakt is om te dragen en te baren. Maar soms vind ik dat ook moeilijk.

Tegelijkertijd wil ik het vooral in liefde dragen, want ik weet van zovelen die al zo lang op dit wonder wachten. Als ik daaraan denk kan ik ook weer bijna blij zijn met de klachten, want het betekend ten volle dat er nieuw leven groeit in m’n binnenste. En wat een mooi wonder is dat! Niet te beseffen gewoon en dat maakt weer intens dankbaar!

Inmiddels zitten we in de week voor de verhuizing. Ik had gehoopt dat de misselijkheid wel min of meer verdwenen zou zijn. Maar helaas. Al merk ik wel dat ik meer energie krijg. Die misselijkheid valt me tegen. Er moet even een knop om. Misselijk of niet, inpakken is nu wat er gebeuren moet.

Ik zie uit naar de verhuizing. Net even zitten rekenen, maar dit word de 13e verhuizing in 16 jaar tijd. Zou dit dan toch echt een keer een van de laatste verhuizingen worden? In Reeuwijk hield ik het vrij lang uit. En ik ga hier zeker niet weg, omdat ik het niet naar m’n zin heb. Maar ik ga met m’n man mee! Ik zie uit naar de nieuwe start daar! Ik zie uit naar De Freubelschuur die er nu echt gaat komen! Ik zie uit naar de gezellige workshops en feestjes die ik daar mag gaan geven!

Ik zie uit naar ons kindje. Naar het leven samen met de man die ik lief mag hebben.

De hele verhuizing zelf zie ik best een beetje tegenop. Alle vorige keren kon ik knallen en almaar doorgaan. Sjouwen, verven en verbouwen. Nu ook, maar ik zal echt ff een aantal stappen terug moeten doen. Wederom een leerschool.

Het zal vast allemaal goed komen!

Voor al die veranderingen ben ik ontzettend dankbaar dat ik de tijd heb om te verwerken. Ik hoef niet door te rennen. Ik heb een paar workshops mogen doen. Coaching loopt er een traject en verder ligt het stil. Enerzijds jammer, zou heel graag aan de slag willen. Anderzijds merkte ik dat er weinig ruimte in m’n hoofd voor was. Net als voor de workshops. M’n huis is een puinhoop inmiddels wegens de verhuizing. Dat is dan vaak ook hoe het er in m’n hoofd voor staat, in die puinhoop is er nog maar weinig inspiratie voor nieuwe freubels. Vind ik jammer, maar voor nu is dat accepteren. En ik weet dat daar verandering in komt. Nog een weekje van inpakken en dan krijgen we vrijdag de sleutel. Dan kunnen we gaan opbouwen op de nieuwe plek. En wie weet hoe dat er over een maand uitziet! Verlieverlee kan ik gaan uitpakken en alles weer netjes gaan maken. Dan komt als vanzelf de inspiratie weer! En we gaan de goeie tijd tegemoet; het voorjaar zal gaan aanbreken. De stormen waaien weer over, de dagen worden langer, bloemen gaan weer bloeien!

Van die gedachte alleen al gaat m’n hart weer zingen!

En met die gedachte duik ik op deze zondagochtend nog heel even m’n bed in. Luisterend naar het getik van de regen. En de gedachte aan een wereld die weer in bloei komt te staan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *