Getrouwd met de liefste!

Getrouwd met de mooiste en de liefste!

Wat een bijzondere mooie dag hadden wij 8 november!

Zolang leef je toe naar dat moment, je trouwdag. Zolang er mee bezig en dan is het voorbij. Het ligt achter ons. Een geweldig mooie dag!

Wat hebben we samen van A tot Z kunnen genieten!

’s Maandags in Bodegraven voor de wet getrouwd. Zij, van de burgerlijke stand zei dat onze feestweek begon! En zo was het ook! De feestweek begon!

Maandag getrouwd op onze klompen! Van iets formeels wat nu eenmaal hoort, maakte ze toch iets speciaals! We trouwden express op maandag, gratis voor de wet. We wilden op onze bruiloft op en top genieten en niet een al te vol programma hebben. Dus wat op een ander moment kon, deden we dan ook. En voor ons was de kerkdienst, het trouwen voor God het meest belangrijke moment!

Dus maandag de wet, dan ben je officieel getrouwd, maar daar veranderde eigenlijk nog niets. Ja we gingen hardop uitspreken naar elkaar dat we elkaars man en vrouw zijn. maar meer ook niet.

Na het gebeuren, koffie en taart op de boerderij gezellig met elkaar. En toen daar aan de slag. De voorbereidingen voor onze bruiloft waren van start!

Dinsdags een dagje thuis. Nou ja, eerst bij m’n ouders spullen inladen, toen boodschappen, daarna thuis alles uitzoeken, klaarzetten etc. Ik deed immers alle styling en decoratie zelf en ik wilde nogal het e.e.a.

Woensdag inladen en richting schiphol, Henk z’n zus ophalen, die samen met een oom, de bloemstukken zou verzorgen. Gelijk door naar de veiling om daar bloemen te halen. Wat een feest was dat!

Met z’n allen eten op de boerderij en weer aan de slag. Nu met de bloemen.

Zelf vulde ik 50 vaasjes met bloemen. Alle andere bloemstukken werden door de zus en oom van Henk verzorgd. Later op de middag richting de kerk om daar te versieren.

De avonden wilde ik thuis zijn. even rust. Maar ook tijd om weer spullen uit te zoeken en klaar te zetten.

Donderdag. De laatste dag voor de bruiloft breekt aan. Als in een waas gaan de dagen vliegensvlug en tergend langzaam voorbij. Veel te vlug want je zou zoveel meer tijd willen voor het decoreren, maar tergend langzaam, want was het maar vrijdag……..

We laden de auto en de bus in. Vol met decoratie spullen. Manlief vraagt zich nog even af of het niet teveel van het goede is? Maar ik weet zeker; ik wil er mijn/ons plekje van maken. En dan wil ik helemaal los kunnen gaan met styling en decoratie! We trouwen maar een keer en ik wil groots uitpakken!

In de Milandhof laden we uit. Wat een berg spullen, waar moet ik beginnen. Even zie ik door de bomen het bos niet meer. Maar dan is daar toch het begin. Een vriendin die helpt. En onze ceremoniemeester pompt alvast een hele berg ballonnen op. Uiteraard is alles in herfststijl en kleur!

Genieten!

De tijd gaat veel te snel. Na de Milandhof wil ik op de boerderij waar we onze daggasten ontvangen ook nog de boel inrichten en stylen!

En ik wil op tijd bij m’n ouders zijn, waar ik mee eet, zodat we nog een relatief rustige avond kunnen hebben en op tijd naar bed kunnen!

De Milandhof, waar we ons feest gaven, is een plaatje geworden! Echt zoals ik wilde!

Een entree met pompoenen en heideplanten. Overal kwamen dezelfde bloemen terug. Kado tafel geheel in stijl. Een niet gebruikt podium compleet gedecoreerd, een taartentafel! Een fotohoek met stro en hooi! Bloemstukken. Het was zo mooi!

En dan wordt het vrijdag! Natuurlijk was ik veel te vroeg wakker omdat ik zo’n zin had in deze dag! Thuis geslapen, want dat slaapt het beste en ik ben immers al 16 jaar het huis uit, dus bij m’n ouders slapen vond ik nergens op slaan. Maar wel vond ik het mooi dat Henk me bij m’n ouders zou ophalen en we daar de dag zouden beginnen. Dus ontbijten met m’n ouders. De kapster stond om 7 uur op de stoep. En wat een geluk, ik voelde me zo relaxed. Ik had me voorgenomen dat ik van begin tot eind wilde genieten. Ik wist dat ik alles tot in de puntjes geregeld had en wat ik op de dag zelf niet meer zelf kon regelen heb ik uit handen gegeven aan mensen waarvan ik wist dat zij het echt goed zouden gaan doen! Dus liet ik los en begon het grote genieten!

Dus in de kappersstoel met de benen omhoog, zag ik mezelf steeds mooier worden. Ze was mooi op tijd klaar.

De jurk in, en terwijl ik me sta om te kleden zie ik ‘vriendlief’ in trekker al bij de buren staan. Die was ook mooi op tijd!

Dan dat moment, buiten achter de stal op een mooi versierd straatje….. dat moment dat je elkaar mag zien! Hij in een mooi jasje, ik in m’n jurk!

En dan is het ineens allemaal begonnen!

Even de ontmoeting, en gelijk door met de foto’s. Echt zo fijn als je van te voren alles bedenkt en regelt. Dan is de dag zelf zo relaxed.

Foto’s bij het huis en in de tuin van m’n ouders.

De trekker in, even kijken hoe dat gaat met zo’n witte jurk, maar dat is gewoon instappen en vervolgens al die witte stof erin proppen. Je begrijpt er is ruim een dag lang door 3 man sterk gesopt op die trekker! (De boer durfde vast niet in te stappen met z’n laarzen na de bruiloft……)

Maar daar zaten bruid en bruidegom, van Waddinxveen naar de Meije. Een stop in Reeuwijk voor ons huisje!

Foto’s maken op de boerderij. Even zoeken hoe en waar te beginnen, maar ook daar weer lieve hulp. Geweldig mooie foto’s gemaakt. En onderweg weer naar de Kaai bij een b(r)oer ietsje verderop. In het land en tussen de bomen nog meer foto’s. En wat was de natuur mooi met al z’n gekleurde bladeren!

Ondertussen verzamelde onze lieve daggasten op de boerderij en konden wij onthaald worden!

We maakten gelijk de groepsfoto’s voor en met de trekker met de pers van manlief!

Zo, dat officiële gebeuren zat er op!

Even ontspannen, jurk weer een beetje oppoetsen, op de boerderij en in het weiland vang je nu eenmaal wat modder op….. al viel het me ontzettend mee!

Een zeer goed verzorgde en heerlijke lunch van Anne en haar cateringbedrijf ‘Boka Dushi’. (inderdaad een bekende van Curaçao)

Door naar de kerk. Ons moment, ons echte moment van trouwen en elkaar trouw beloven. We vonden dat belangrijker dan voor de wet.

We werden onthaald door ontzettend veel mensen en de kerk bleek gewoon helemaal vol te zitten. Wat ontzettend lief en overweldigend al die lieve mensen.

Voorop gegaan door bloemenmeisjes brengt m’n vader me naar voren en geeft me weg aan Henk. Wat een mooi moment!

En dan de hele dienst, zo’n mooie dienst! Door ons zelf en samen met de pastor bedacht. Het koor dat zong, alle neefjes en nichtjes die een taak hadden, onze moeders die wat lazen. Ik mocht meefluiten met het koor en las een zelfgeschreven stuk voor. (deel ik vast nog wel!)

En dan het moment dat je ‘Ja ik wil’ zegt tegen elkaar. De zegen krijgt en dan dus man en vrouw bent! Wat een mooi moment!

Wat een mooie dienst!

Buiten opgewacht door al die lieve mensen met ballonnen en bellenblaas. Wat een feest!

Toen even een heel klein momentje van tot onszelf komen. Ik vind mensen leuk, ontzettend lief en kan niet zonder. Maar als ik m’n momenten zonder mensen niet heb, dan trek ik het niet. Dus even de trekker achter de stal gezet en even niets.

Dat was goed en fijn! Zo konden we door naar De Milandhof voor onze receptiegasten!

Natuurlijk sneden we eerst de taart aan, die had ik immers zelf gemaakt!  Tijd om die op te eten hadden we niet. Want direct al stonden al die lieve mensen voor ons in de rij om te feliciteren.

Wat een genietmoment. Zoveel lieve mensen die je alle goeds toewensen!

Dan nog even de zaal in en kletsen met wat mensen. En dan is het allemaal alweer voorbij die receptie.

Opnieuw had ik heel even dat moment alleen en zonder mensen nodig. Gelukkig hadden we dat van te voren geregeld en dus was dit direct ook mogelijk! Heel fijn!

Zo konden we opnieuw ook weer volop genieten van het samen eten met onze lieve daggasten!

Natuurlijk teveel keuzes en te lekker eten, die jurk eerst eens op standje minder strak gezet, laarzen uit. Toen kon er wat eten in. Amper tijd om te eten op zo’n dag, maar dat geeft totaal niet!

De tijd vliegt, dus was het zo al tijd voor het laatste onderdeel van de grote dag!

Het feest!

Dit onderdeel had ik heel veel zin in, maar zag ik ook tegenop! Ik ben meestal niet zo van de feestjes. Zoveel mensen, harde muziek, levert simpelweg teveel prikkels op. Maar we wilden wel een echt feest geven……. Ik vond het dus enorm spannend hoe ik dit ging doen…… Meestal houd ik feestje niet zo goed vol en ga zelfs eerder naar huis. Maar das op je eigen feestje niet zo leuk!

Maar op zo’n dag rol je van het een in het ander, dus voor ik erover na kon denken stond men alweer voor ons in de rij! Tussendoor kwam nog een oplettende ceremoniemeester vertellen dat we toch iets minder moesten kletsen, de rij werd te lang……. Oeps.

Geen idee van tijd, maar het moment kwam dat alle gasten er waren! En toen…….

We hadden iedereen wijs gemaakt dat we de avond absoluut niet gingen openen met een dans, want dansen kunnen we gewoonweg niet.

Maar dankzij een lieve vriendin was er toch zeker wel een openingsdans. Maar wat manlief en verder ook niemand wist, was dat ik nog een verrassing in petto had! Na de toost ging de muziek aan en werd het stil. Toen zette ik in met een zelfgeschreven lied op de muziek van ‘You say’ van Lauren Daigle.  Dat was dus werkelijk voor iedereen een verrassing. Net voor het moment kreeg ik enorm de zenuwen. Dus gezegd dat er maar gauw ingezet moest worden, voor ik me zou bedenken.

Daarna onze dans en daar was de avond en de dansvloer geopend.

En wat schetst mijn en ieders verbazing ik sta zo ongeveer die hele avond op de dansvloer…….. en een lol dat we hadden!

Natuurlijk was ik moe, maar ik genoot met volle teugen!

En dan komt er toch echt een keer een einde aan je eigen feest! Dat is dan altijd wel weer jammer! Maar ook goed! Zeer moe, maar zeer dankbaar naar huis!

Wat een geweldig feest! Wat een geweldige bruiloft!

Met recht de mooiste dag van ons leven!

Getrouwd met de liefste!

Trouwen!

Trouwen in een katholieke kerk! Had het me 2 jaar geleden gezegd en ik zou je compleet voor gek verklaard hebben. Nog geen 2 jaar geleden schreef ik een blog over de kerk, n.a.v. het boek ‘zo zijn onze manieren’ van Frank Viola. De precieze tekst uit de blog vind je hier: http://dushifiesta.blogspot.com/2018/02/kerk.html

Ik schrijf hoe ik in vele kerken ben geweest, maar altijd m’n vragen hield omtrent het hele kerk gebeuren. Door het lezen van het boek van Viola, begon ik m’n vragen te begrijpen. Ik weet niet meer precies wat er over de katholieke kerk geschreven staat, maar ik weet dat er veel benoemd werd wat door mensen is bedacht en eigenlijk totaal niet bijbels is.

En nu, na al m’n kerkzoek pogingen beland ik in de katholieke kerk. Zo’n beetje de enige kerk die ik nog niet heel vaak bezocht had. Vanuit m’n protestantse opvoeding had ik nu eenmaal een bepaald beeld van de katholieke kerk, en laten we zeggen dat dat niet het meest gunstigst was……

En toen kwam vriendlief in beeld. En laat hij nou katholiek zijn!?! Al snel was duidelijk dat hij niet alleen maar lid was van een katholieke kerk, maar ook echt actief geloofd. Maar wel katholiek. Slik…… moet je mij hebben met al m’n 1000 meningen over de kerk. Ik moest ze bijstellen. Uiteraard kan ik me niet in alles vinden. Dan zou ik Annemarie niet meer zijn, als ik ineens overstag ging. Maar wel mag ik leren en zien dat er ook in de katholieke kerken, hele mooie mensen zitten die net zo goed en net zo hard op zoek zijn naar God en hoe dat leven met God nou eigenlijk werkt.

Want ach, wat maakt het uit naar welke kerk je gaat, we zoeken allemaal naar dat wat juist is. En dat bind ons samen. En dat maakt dat ik nu met een gerust hart in de katholieke kerk kan zitten. O, nee je vind me er echt niet wekelijks. Maar zo af en toe, want zondagochtend met een kop thee en goed boek is nu eenmaal favoriet. Maar dat we trouwen in de katholieke kerk (met een oecumenische viering, ik ben immers geen katholiek lid) vind ik prima! Ja over een aantal aspecten verschillen we. Maar dat mag!

Uiteindelijk draait het niet om de naam van de kerk, om de manieren van de kerk, om de liturgie, de statuten, de ingewikkelde regels van welke kerk dan ook. Het draait maar om een iemand en dat is God, de Heere Jezus, Zijn Zoon en de Heilige Geest, drie in een. En hoeveel ik ook vind van al die verschillende kerken, zolang Jezus er is. Dan is het goed! En laat Hij nou niet in een gebouw maar in mensen harten leven, dus waar mensen samen komen in Jezus Naam, daar is Hij!

Mensen vragen nog weleens: ‘bij welke kerk hoor jij?’ Dan zeg ik vaak: ‘ik hoor niet bij een kerk, ik ben christen, want ik hoor bij christus!’. En bij wie hoor jij?




Emoties golvend als de zee

Soms stormt het binnenin mij. Dan komt alles op me af. Zie ik alleen maar alles wat er nog gebeuren ‘moet’. Dan knapt er iets in m’n hoofd ofzo. Dan is er chaos, paniek bijna, wanneer moet dat gebeuren? Het houdt nooit op. Altijd is er iets dat te gebeuren staat. Afspraken, volle agenda’s……

En vaak ook kabbelt het rustig voort. Weet ik dat er nog veel te gebeuren staat. Dat ik nog veel wil doen, maar kan ik kijken naar vandaag. Alleen vandaag. Vandaag doe ik wat ik vandaag kan.

‘En er is niets wat jij en God vandaag niet aan zouden kunnen!”

Dan is er vertrouwen, dat ik het kan, dat God helpt.

Vaak ook zijn er momenten dat ik gewoon geniet. Geniet van nu, niet denkend over wat nog komt. Nu is er wat er nu is, en wat er nooit meer komen zal! Genieten dus!

Dan weer slaat de stress toe. Zie ik lijstjes, ellenlange lijstjes met ‘to do’s’. Ik zie een berg, niet te beklimmen, het is zoveel, zoveel chaos, zoveel te doen.

Dan weer stilt de storm en komt vandaag. Zie ik wat ik allemaal gedaan heb, bereikt heb. En ben ik blij op wat ik gedaan heb, wat ik bereikt heb.

Dan weer zie ik een toekomst zo mooi. Kijk ik om me heen en zie alle zegeningen, alle mooie dingen, cadeautjes, knipogen van God die me gegeven zijn.

Dan weer wordt er pijn gedaan, raast het binnenin mij, komt er stoom uit m’n oren, ben ik boos. Boos op degene of datgene wat mij pijn deed. Of zelfs boos op God.

En dan weer zingt er een lied van dankbaarheid om de wending die mijn leven nam, vorig jaar, maar ook een paar jaar terug, en een paar jaar daarvoor.

Elke tijd heeft z’n vreugde en verdriet.

Er is wel eens tegen me gezegd dat ze voor me hoopte en wenste dat ik een stabieler leven zou krijgen. Emotioneel stabieler. Soms is dat zeer wenselijk. Maar soms kan ik zo de pracht zien van al die heftig schommelende emoties. Wat een zegen om zoveel te kunnen ervaren, zoveel te voelen, zoveel mee te maken. En is dit niet gewoon het leven? Hebben we allemaal niet te maken met al die schommelingen? De een zal er misschien wat meer ‘last’ van hebben dan de ander. Maar niemand treft z’n hele reis een rustige kalme zee.

Maar soms kan het te hard stormen in je leven. Soms raast het als een malle, soms heb je het gevoel dat je ten onder gaat in die zee van emoties. Dan is het fijn als er even iemand met je oploopt. Naar je luistert, je een zwemband toereikt zodat je je hoofd boven water kan houden.

Mocht jij je daar bevinden, neem dan eens contact op. Dan reik ik je die zwemband, en kijken we samen hoe jij weer in rustiger wateren kan komen!

Ik loop of zwem graag een stukje met je op!

Annemarie (s)preekt………

Eigenlijk ben ik niet zo erg van de Bijbelstudie of enorme uitleggen vanuit de  bijbel, vind dat altijd wel spannend, want gunst een tekst kan je op zoveel manieren beredeneren. Maar toch ga ik een poging wagen, geraakt door iets wat ik las vanochtend. Ik probeer het kort te houden, zodat je met een rolletje mentos de tekst wel door komt!

‘Toen ik nog een kind was sprak ik als een kind, dacht ik als een kind, redeneerde ik als een kind. Nu ik volwassen ben heb ik al het kinderlijke achter me gelaten…….’

Paulus is hier aan het woord!

Kind en volwassene. Wat is het wezenlijke verschil?

Nu ben ik misschien niet helemaal de juiste persoon die alle verstand van opvoeden heeft, maar ach laat ik een poging wagen. Of beter laat ik het zo zeggen, dat ik aan het denken gezet ben door wat ik las over volwassen worden, de puber tijd, de kerk en een relatie met God hebben. Dat allemaal in een zin en allemaal met elkaar verbonden.

Zoals iedereen waarschijnlijk wel weet, heeft elk kind de pubertijd nodig om volwassen te worden.

In die pubertijd gaat het kind zich afzetten tegen ouders en regels, krijgt het een eigen wil, en gaat dingen anders doen dan de ouders misschien willen of bedacht hadden. Alleen als ouders loslaten, zal een kind los kunnen komen van de ouders en een gezonde volwassene kunnen worden.

Dit even heel kort gezegd…….

Laat het nu met onze relatie met God er helemaal hetzelfde voor staan.

Om echt de relatie met God de vader aan te kunnen gaan, moeten we ons losweken van alle regels en wetten van onze voorouders, of in de woorden van deze tijd; van de kerk. Jezus zelf sprak daar over.  

In marcus 7 bijvoorbeeld, waar de farizeeën kritiek leverden op de leerlingen van Jezus als ze hun handen niet wassen voor het eten. Jezus antwoord hen dan met de profetie uit jesaja: ‘de geboden van God geeft u op, maar aan tradities van mensen houdt u vast’.

Ik wil niet tegen kerken aan gaan schoppen, maar soms, soms heel vaak, staan regels erg hoog in kerken. Staan regels boven de relatie. Oordelen we eerst, voor we vragen en kijken waarom sommige in bepaalde situaties op een bepaalde manier handelen of reageren. (en nee ik ben helaas ook niet onschuldig…..)

Maar wat we nodig hebben om werkelijk in een relatie met God te komen, is los komen van alle regels, door de pubertijd heen en volwassen worden.

Zelf nadenken; ‘waarom doe ik eigenlijk wat ik doe?’ of ‘Wat geloof ik eigenlijk?’

Dat kan heel eng zijn.

Ik ken meer dan genoeg mensen, die de band met de kerk (of zelfs met familie) kwijt zijn geraakt, omdat vragen stellen over de gang van zaken niet op prijs werd gesteld. Het is eng als er vragen gesteld worden. ‘We doen het altijd zo, dus waarom zouden we dat veranderen?’ Tradities kunnen heel mooi zijn. Een enorme veiligheid scheppen want het is duidelijk!

Maar hoe mooi als je zelf gaat nadenken over de gang van zaken. Over God, over die bijbel? Ja dat is soms ook eng, heel verwarrend, twijfel die ineens boven komt zetten. ‘Wat geloof ik eigenlijk?’

Maar zoals een puber de regels van z’n ouders betwist, overdenkt en aan z’n laars lapt, zo is het net zo goed nodig voor een relatie met God om diezelfde weg te gaan.

Die tijd van vragen stellen, dingen betwijfelen is dus nodig!

De tekst waar ik mee begin staat in of na het stuk in het bekende 1 korinthe 13, het stuk over de liefde. ‘We kijken nu nog door middel van een spiegel in een raadsel, maar straks zullen we het allemaal begrijpen’. Maar wat Paulus al wel begreep en wat wij met hem mogen gaan begrijpen is dat de liefde de meeste is van geloof, hoop en liefde. De liefde staat boven de regels.

De wet brengt de zonde aan het licht, Jezus, Gods geliefde zoon, die uit liefde voor ons zijn leven gaf, brengt genade, redding, vrijheid en liefde!

Als ik 1 kor 13; 4-7 lees, besef ik dat ik tekort kom in liefde…… maar ik wil volwassen worden en zijn en me uitstrekken naar die liefde.

Tegelijkertijd blijf ik me die puber voelen, almaar vragen blijven stellen over de gang van zaken in kerken. Maar ondertussen hoop ik te leren hoe dat kan en mag in liefde.

Ik kreeg door al m’n vragen stellerij de titel; ‘recalcitrant en rebels’. Het heeft me doen verstommen, heb ik beseft. Dan maar niet meer naar de kerk, want als ik vragen stel, ben ik recalcitrant en rebels.

Maar ik besef nu dat ik die vragen stellen nodig heb, om volwassen te zijn en te worden in mijn relatie met God. Ik wil geen kopie van m’n ‘voorouders’ zijn. Ik wil geheel gekend zijn en worden als Annemarie, dochter van God. Geliefde dochter van God.

En ja, ik vind het soms ook eng of lastig als ik vragen krijg die mij van m’n stuk brengen, omdat ik altijd gedacht heb dat het gewoon zo was…… maar blijf die vragen stellen.

Wees niet bang om vragen te stellen, praat erover, bid erover! Wees een puber! Ga dwars tegen de gevestigde orde in. Zoek je eigen pad, je eigen weg! God laat jou niet los!

Liefde en relatie staan zoveel hoger dan regels. En ja sommige regels zijn goed. Sommige regels zijn goed voor kinderen, en houden op te bestaan wanneer we volwassen worden.

Interessant onderwerp dit, maar ik laat het hier ff bij. Anders denken jullie nog dat ik ga preken en daar pas ik voor.

Mocht je nou rondlopen met bergen vragen, schroom niet, en kom eens babbelen!

Aan de keukentafel

Na een heerlijke zomer, start nu weer fris en fruitig het nieuwe schoolseizoen. Het weer is ook omgeslagen en dat vind ik eigenlijk helemaal niet zo erg! Laat die herfst maar komen! Lekker knus binnen, kaarsjes weer aan. Eindeloos freubelen en gezellig afspreken met vrienden of een goed gesprek met jou!

De zomer is de ideale tijd om te overdenken, evalueren en nieuwe plannen te maken. Zo heb ik nagedacht over heerlijklevencoaching. Net voor de zomer gestart met als doel om coaching te geven aan hen die een burn-out hebben of er tegenaan zitten of hen die op zoek zijn naar hun passie en dromen. Aan dat doel is niets veranderd. Ik zou graag een stukje met je op willen lopen als het even een beetje tegenzit bij jou.

Maar eigenlijk vanaf het begin knaagde er iets. Dus op zoek naar wat dat ‘iets’ dan wezen mag. Altijd al heb ik anderen willen helpen, bemoedigen en een luisterend oor willen bieden. Regelmatig al waren er goede gesprekken waar mensen mee verder konden. Van daaruit is mijn droom ontstaan om daarmee verder te gaan en zodoende dus coach te worden. Alleen heb ik altijd moeite gehad met het feit dat ik dan ineens geld ga vragen, voor de gesprekken die voorheen gewoon aan de keukentafel plaatsvonden en niets kostten. Het liefst zou ik dit zo willen laten. Ik wil niet dat een luisterend oor, coaching, bemoediging, een hart onder de riem steken, geld kost.

Maar ja laten we eerlijk zijn, mijn huis word ook niet betaald met bemoedigende woorden…… De bank wil toch echt iets anders zien.

Daarnaast wil ik blijven doen, wat ik al deed. Hoewel het nu dan coaching mag heten, blijven het gewoon de goede en bemoedigende gesprekken aan de keukentafel of op de bank met een glas thee of bak koffie. En ik blijf natuurlijk ook gewoon dezelfde, hoewel ik me wel steeds verder wil ontwikkelen in het coachen.

Het liefst zou ik de hele drempel naar ‘coaching’ weghalen. Dat je het gewoon mag gaan zien als dat goede gesprek met iemand die een en al oor is voor jou, omdat je dat op dit moment even nodig hebt.

Ook de prijs wordt zeer aantrekkelijk; Voorlopig betaal je geen 45,- euro per uur. Maar 25,- euro per uur. Ook is het mogelijk om het gesprek maar een half uur te laten duren. Voor een gesprek is de tijd aan de krappe kant. Maar ik ken veel mensen, die eigenlijk gewoon even zouden willen dat er meegekeken wordt naar hoe nu de week het beste te plannen. Dit is in een half uur mogelijk. En zit je niet direct vast aan dat hele uur.

De kosten voor een half uur zijn 15,- euro.

Beetje zakelijk verhaal met al die prijzen, maar dan zijn jullie weer even helemaal op de hoogte!

Ik heb er zin in om weer lekker aan de slag te gaan. Om samen met jou aan de keukentafel plaats te nemen en samen te gaan kijken hoe jij je burn-out uit kan komen. Of welke stappen jij nodig hebt om tot de verwezenlijking van je droom te komen!

De koffie en thee staan klaar!

Update!

Veel te lang niets van me laten horen! Inmiddels al een paar keer een poging gedaan een blog te schrijven, maar ik krijg er niet in gestouwd wat ik allemaal kwijt wil……

Nu weer een poging en als jij het leest, is die poging gelukt!

Al lekker op vakantie geweest? Of ben jij de geluksvogel die nog uitziet naar de vakantie?

Hier zit de vakantie erop! Er was niets gepland. Maar ineens kwam het uit om een paar dagen te gaan kamperen. Dus de tent in de bossen op de Veluwe neergezet! Daar heerlijk gefietst, uren voor de tent gelummeld, zwaar relaxed! Alleen kwam er na 3 dagen alweer een einde aan deze vakantie……

Dat voelde als veel te snel voor mij, ik had eigenlijk nog wel meer ‘nodig’.

Thuis blijf ik bezig, blijft alles op me af komen, van wat er geregeld en georganiseerd moet worden.

Ja want even tussendoor; WE GAAN TROUWEN!

M’n leven is in een stroomversnelling gekomen en daar moet ik deze zomer vooral aan hoe alles enorm veranderd is ten opzichte van vorig jaar. Hoewel alles best druk is, geniet ik volop en ben ik gigantisch dankbaar. Vorig jaar ging ik alleen kamperen. Dat is een succes geworden, super vakantie gehad. Maar dat ik een maand later Henk tegenkwam heeft m’n leven zo veranderd en zoveel mooier gemaakt!

En nu gaan we ook nog eens echt helemaal samen verder! Zo gaaf!

We zitten dus middenin het geregel en georganiseer van een bruiloft! 8 november 2019 wordt onze dag!

Nog een kleine 3 maanden, lekker aan het aftellen!

Maar, ik wilde nog meer vakantie. Vriendlief moest gewoon werken. Veel zelfs, de zomer is niet echt de handigste tijd om op vakantie te gaan.

Ik ben gek op kamperen (mits het mooi weer is…..) dus uiteindelijk heben we de tent bij familie op de boerderij neer kunnen zetten. Een super mooie plek, zo mooi krijg je het bijna niet op echte campings. Met een uitzicht heerlijk de polder in. Daar nog eens heerlijk 2 weken genoten.

Wel iets minder vakantie, want afspraken gingen wel door. Heb e.e.a. geklust, paar keer thuis geweest. Maar alsnog was het heerlijk!

Na 2,5 week kamperen, merkte ik dat ik zin had om naar huis te gaan. Het was genoeg! Nu weer gewoon aan de slag!

Maar waar te beginnen? Dan vliegt alles me weer aan!

Voor de vakantie, had ik soms het gevoel dat ik m’n hoofd maar net aan boven water kon houden. Dat vind ik altijd erg lastig te bemerken; dan steekt de oude angst weer op; ‘zou ik weer tegen een burn-out aan zitten?’. Kan gewoon niet, ik doe het eigenlijk best goed met keuzes maken, nee zeggen etc.

Dus dat toch eens onder de loep genomen. Uiteraard geen kant en klaar antwoord of oplossing. Maar na wat onderzoek, bedacht ik wel dat ik mijn hooggevoelige aard wat aan de kant schuif.

En vooral in de negatieve kant hang, bezig met alles wat ik niet kan, wat lastig is, teveel prikkels geeft etc.

Het is een last en geen kracht, op dit moment.

Dat kan anders! Dus daarmee aan de slag.

Boek erover lezen, werkboek eigenlijk, vol met allerlei opdrachten. Sommige helpend, andere niet.

Veel herkenning in elk geval.

Zo kwam ik erachter dat ik eigenlijk een soort van boos ben (geweest) op God. Als hooggevoelige persoon merk je veel meer op in je omgeving dan andere mensen. Zo weet ik dat ik vooral in de stad op straat soms gek werd van mezelf. Dan liep ik langs iemand en merkte ik weer iets op. Soms zette ik dat om in bidden voor die persoon, soms probeerde ik een gesprekje aan te gaan, of in elk geval vriendelijk te groeten. Soms probeerde ik het te negeren. Maar tegen de tijd dat ik die burn-out had, wilde ik eigenlijk gewoon niet de straat op, want ik wilde helemaal niet nog eens van alles meekrijgen van en voor andere mensen. Maar ik had geen idee hoe ik me ervoor kon afsluiten…….

Bewogenheid voor mensen, wat ik enerzijds echt heel mooi vind, anderzijds kan het dus teveel zijn.

Dat maakte me kwaad, kwaad op God dat ik altijd maar weer van alles voelde en meekreeg over en van mensen die ik willekeurig tegenkwam.

Dat begon ik de laatste tijd te zien, dat die boosheid er was.

Op de een of andere manier is het me redelijk gelukt me meer af te sluiten. Hoe ik dat gedaan heb, weet ik nog niet. Maar het is onbewust gegaan. Maar nu kwam ik erachter dat ik het ook allemaal niet meer aan het onderscheiden ben. Ik projecteer nu alles op mezelf. Maar ik vergeet dat ik soms onrust kan voelen, die helemaal niet van mezelf is, maar van een ander in m’n directe omgeving.

Dit is dus weer een oefening voor mij. Voel ik onrust, zal ik mezelf eerst mogen afvragen:

‘Ben ik het zelf die onrustig is?, zo ja, waarvoor dan? Is het terecht?’. Is het van een ander, dan mag ik het ook bij die ander laten. Die vind ik vaak iets lastiger, maar door een kort gebed uit te spreken, lukt het vaak wel. ‘Heer ik zegen die ander, geef hem/haar rust, de onrust laat ik bij de ander. Vul mijn hart met Uw rust.’

Ik merk het lang nog niet altijd op, maar de bewustwording helpt.

En ja regelmatig is het ook gewoon m’n eigen onrust. Dan komt alles op me af:

En een bruiloft organiseren, en een bedrijf opzetten en mijn huis gaan we binnenkort verkopen.

Het is best veel.

Opzetten van m’n eigen bedrijf heeft de afgelopen weken ook even stil gelegen.

Natuurlijk had ik de hoop dat ik gelijk al met meer klanten zou beginnen, maar alles heeft z’n tijd nodig.

Het liefst ga ik nu heel hard weer van start, maar ik weet dat dat me simpelweg nu even niet lukt. Dus ga ik langzaam van start! Want ik ga zeker wel weer van start! Ik sta te popelen om een leuke workshop te geven of met jou het gesprek aan te gaan om te kijken hoe jij verder geholpen kan worden in je burn-out of het zoeken naar je passie en dromen!

Dus weet dat je meer dan welkom bent!

Binnenkort verschijnt het nieuwe programma voor het najaar op www.defreubelschuur.nl

En ook deze website van heerlijklevencoaching ga ik wat aanpassen.

Dus houd de site in de gaten.

Dat is het mooie van vakantie, dan heb je de tijd om na te denken waar je mee bezig bent en hoe je daarmee verder wilt gaan.

Ik wil absoluut verder met coachen voor mensen rondom een burn-out of zoekend naar jouw passie en dromen. Maar ik merkte dat ik dat anders wil, dus daar ga ik lekker mee aan de slag de komende tijd! Vooral m’n eigen weg daarin volgen en niet die van social media!

Later meer hierover!

Ik ga weer verder freubelen aan de bruiloft!

Geniet van de vakantie en de zomer!

Hopelijk tot snel in een volgende blog!

En wees welkom voor een leuke workshop of goed gesprek!

Heerlijke zomer groeten,

Annemarie  

De start!

Tja, en daar sta je dan. Aan de start van iets compleet nieuws. Ontzettend leuk, maar ook zo spannend. Ga ik klanten krijgen? Wanneer komen die klanten? Wat moet ik er allemaal aan doen om die klanten te krijgen?

Zodra ik teveel bezig ga met het ‘werven van klanten’ merk ik dat m’n enthousiasme daalt. Ik wil gewoon lekker inspireren, bemoedigen, schrijven en freubelen voor de freubelschuur, m’n andere bedrijf. Maar ja zonder klanten kan ik ook weer weinig van dit alles doen……

Ik waag me in de onbekende wereld van het web. Ok, op instagram en facebook was ik al wel actief. Maar nu pas ontdek ik hoe weinig verstand ik ervan heb. Er komen allerlei termen voorbij die voor mij wel chinees lijken. Maar in de internetwereld de normaalste termen blijken te zijn. Ik probeer, stuntel, val, stuiter en probeer opnieuw.

Soms komt de stoom uit m’n oren als ik van alles geprobeerd heb, met nauwelijks resultaat. Soms wil ik alweer bijna de handdoek in de ring werpen en het opgeven. haha al voor ik eigenlijk begonnen ben.

Het is me duidelijk, die computer vind ik leuk zolang ik simpelweg alleen maar hoeft te schrijven. Maar zodra het meer wordt is het totaal mijn hobby niet meer. Omdat nu alles nog nieuw is kost het me zeeën van tijd en gaat alles veel langzamer dan ik had verwacht. (uiteraard was mijn verwachting en/of hoop dat ik al volle zalen met workshops had en wachtrijen voor de coaching. (niet dat ik hoop dat er zoveel mensen burnout zijn……)

Das dus gewoon mijn ongeduld. Ik sta inmiddels weer met beide benen op de grond en geef het allemaal wat meer tijd. Dit gaat echt wel een poosje duren voor het allemaal lekker in beweging is. Ondertussen krijg ik gewoon fijn de tijd om uit te vogelen hoe alles werkt. Duik ik nog eens een heel interessant boek over coaching en burnout in. En denk ik na over welke opleiding ik wil gaan volgen.

En……. ik ben super dankbaar voor heel heel veel lieve mensen om me heen. Die geduld met me hebben. De stoom uit m’n oren af en toe wegnemen en me gerust stellen dat het echt wel goed komt.

Allereerst de welkome bijdrage van Annika van der Feen- van Voskuilen. Zij maakt de mooiste tekeningen die ze ook verkoopt. Kijk op; https://www.etsy.com/shop/annikasartroom en/of http://www.annikavanvoskuilen.nl/naar het werk wat ze maakt en verkoopt. Maar ze doet meer:…….

Zelfs voor ik het haar gevraagd had, kreeg ik een apje dat ze bezig was met een logo voor mijn bedrijf. 2 logo’s dus. Bijzonder! Ik hoefde er niet eens m’n hoofd over te breken en het werd al voor me geregeld. En het mooiste: ik ben er zeer tevreden en heel blij mee! Ik had het niet beter en mooier kunnen bedenken! Dus Annika enorm bedankt!

Voor de mooie en leuke foto’s van mij op de website gaat alle dank naar Esther Crutzen. Zij heeft dus de leuke hobby, fotograferen en doet dat ook regelmatig voor gezinnen en babyshoots! Hele mooie foto’s! Kijk eens op haar website: http://esfotografie.nl/ 

En toen het gestoei met m’n website, wat blijkt nu; m’n buurvrouw Laura van Ooi is daar weer zeer handig in, en heeft me geweldig op weg geholpen. Zij heeft echt een super leuk bedrijfje; Plan my proposal. Weet jij dus niet hoe je het aan moet pakken om ‘de vraag’ te stellen. Check even haar website; https://www.planmyproposal.nl/ en zij gaat je helpen er iets heel romantisch van te maken!

Super blij dus met deze hulp van deze handige en lieve mensen! Bedankt!

Tijd voor mij om te kijken hoe ik deze blog weer gepost krijg, zodat jij weer iets te lezen heb!

Tot snel!

Heerlijke groet,

Annemarie

Een droom die uitkomt!

Eindelijk is het dan zover! Ik mag van start met m’n eigen bedrijf! Dit had ik een jaar geleden niet kunnen bedenken of durven dromen! Toen zat ik thuis, in de ziektewet met een burn-out. Opgebrand en uitgeblust. Ik kreeg het niet meer voor elkaar me weer naar het werk te bewegen. Het lukte gewoonweg niet meer. Dus zat ik thuis. Nu een jaar verder ben ik ook zoveel verder!
Dankbaar! Zeer dankbaar ben ik! Ja zelfs voor die burn-out. Terugkijkend naar vorig jaar en nu, besef ik dat er zoveel is veranderd. Hoe dat komt?

Dromen!

Door dat ik voor de 2e keer in een burn-out belandde, besefte ik dat ditmaal het roer echt om moest, anders zou dit patroon zich blijven herhalen in mijn leven. Ik maakte een lijst met energiegevers en energievreters. En het werd duidelijk dat mijn werk een energievreter was. Dat ging ik dus niet volhouden. Maar ja wat dan? Die hypotheek moet toch ook betaald worden. Altijd dacht ik alleen aan hoe ik het beste geld kon verdienen. Toen ging ik nadenken waar ik blij van werd.

Waar droomde ik van? Hoe zou ik het liefst willen dat mijn leventje eruit zou zien over een jaar of 5? Ik schreef die droom op. Zelfs een maand lang iedere ochtend weer. En ik besefte dat dat echt was wat ik wilde. Ik werd er blij van. Kreeg er energie van en alleen al denkend aan die droom ging ik stralen.

Toch kost het tijd voor een droom werkelijkheid wordt. Tijd en stappen zetten. Zo begon ik in de herfst met het zoeken naar een nieuwe baan. Helaas werd na 3 maanden geconstateerd dat m’n diploma helemaal niet klopte voor die branche. Dus weer ontslag.

Wat nu?

Zou dit dan de tijd zijn om die droom te gaan verwezenlijken? Zou dat werkelijk kunnen? Een paar maanden eerder al werd een deel van de droom verwezenlijkt doordat ik mijn vriend leerde kennen. Door te dromen en te beseffen wat ik werkelijk wilde, gooide ik m’n netten uit aan de andere kant van de boot. (lees; ik schreef me in op een andere datingsite!) En toen kwam Henk voorbij! Wat een geluk en liefde! Zo dankbaar en blij!

In de paar maanden dat ik thuis heb gezeten heb ik m’n studie voor coaching afgemaakt. Heel veel plannen gemaakt en uitgewerkt om van start te kunnen gaan. En nog heel veel meer voorbereidingen gedaan. (Gunst wat komt er een hoop bij kijken om voor jezelf te beginnen…..) 
Vorig jaar nog zat ik thuis; somber, depri, moe, uitgeblust. En nu, nu mag ik van start gaan met m’n droom!:

Heerlijk Leven Coaching en De Freubelschuur!
Coaching voor mensen die tegen een burn-out aanlopen, deze juist willen voorkomen en/of op zoek zijn naar hun passie en doel voor hun leven!
En Creatieve workshops voor iedereen die graag iets moois maakt en van een gezellig avondje uit houdt!

Natuurlijk had ik allang m’n websites online willen hebben. Maar daar liggen dus zeer duidelijk niet m’n talenten. Zodra ze online staan, laat ik het jullie zeker horen! Verder hoop ik hier op facebook en instagram een en ander te gaan delen! Je ziet het van zelf allemaal voorbij komen!
Ben je op zoek naar een coach of leuke workshop, schroom niet en stuur gerust een berichtje! 

Heerlijke Freubel groet,
Annemarie